Twee Prinsen – Splinter Chabot [bespreking]

Twee Prinsen, het nieuwe boek van Splinter Chabot heb ik in twee dagen uitgelezen. En ik zou iedere Trotse Moeder en kinderen vanaf de puberteit willen aanraden dit boek in huis te halen. Het is goed om regelmatig geconfronteerd te worden met hoe het leven kan zijn wanneer je “anders” bent, zolang er in de wereld nog een “anders” bestaat en niet iedereen als gelijk wordt beschouwd.

Twee Prinsen – algemene informatie

Wanneer Richard naar het kleurrijke, zonnige Rome vlucht, ontmoet hij de engelachtige Matteo. Terwijl de twintigers de eeuwige stad en elkaar ontdekken, probeert Richard zich te verzoenen met zijn verleden.
Verlost van zijn streng gereformeerde ouders en het grauwe platteland lijkt Richard voor niets en niemand bang, maar zijn stoerheid blijkt al snel een pose, een schild waarmee hij zijn onzekerheden probeert te verbergen. Het is de liefde van de speelse, sensuele Matteo die hem helpt zijn angsten te overwinnen.

Voor korte tijd is Rome de hemel op aarde, totdat Richard en Matteo zich ook daar moeten verstoppen voor de blikken, meningen en vuisten van anderen. Deze keer zal Richard het er niet bij laten zitten.

Twee Prinsen is een meeslepende roman over vrijheid en onvrijheid, over religie, liefde en lust en over twee jongens die voor even het sprookje leven dat al eeuwen niet mag bestaan.

De roman Twee Prinsen is geschreven door Splinter Chabot en uitgegeven als hardcover van 384 pagina’s door uitgeverij Hollands Diep. Splinter Chabot gaat in een uitgebreide boektour het land door, kijk <HIER> naar waar hij binnenkort langs gaat.

Twee Prinsen – bespreking

Een recensie over Twee Prinsen… dat is eigenlijk niet nodig vind ik. Want waarom zou ik op slakken zout gaan leggen wanneer het boek een must-read is, gewoon omdat het helaas nodig is om de verhalen te blijven vertellen die mensen aan het denken kunnen zetten. En hopelijk niet alleen denken, hopelijk zorgt het voor gesprekken, voor verandering. En uiteindelijk voor een wereld waarin iemand niet homoseksueel of hetero of non-binair of trans of wat dan ook is, maar waarin we mensen zijn, ongeacht geaardheid, kleur, religie of wat dan ook.

In Twee Prinsen komt een superromantisch en mooi liefdesverhaal voor. En ook wordt verteld over de jeugd van de hoofdpersoon, Richard. Zijn verhaal is gebaseerd op een echt verhaal van een jongen die uiteindelijk zelfmoord gepleegd heeft. Richard groeit op in een streng gelovig dorp, met een getraumatiseerde vader die geen ruimte geeft aan ander gedrag dan waarvan hij denkt dat God het verwacht. Zelfs een kindertekening voor de jarige moeder wordt verscheurd wanneer blijkt dat Richard de Hemel heeft getekend zoals hij hem de moeder zou gunnen. En voor homoseksualiteit is in de gelovige gemeente geen plaats.

Wanneer Richard verteld dat hij op jongens valt, is de reactie van de vader nog veel heftiger dan ik had verwacht. Wetende dat het op een waargebeurd verhaal gebaseerd is, moest ik het boek echt een aantal uren wegleggen. Met de opbouw naar dit moment, zie je ook het prachtige liefdesverhaal in Rome naar een dreigendere sfeer gaan, een onontkoombaar gevaar dreigt. En ook dat is veel heftiger dan ik had voorzien.

Ik ga het allemaal niet vertellen, maar het is echt vreselijk. En de toespraak van Richard geeft de extra duidelijkheid voor de mensen die nog niet voldoende begrijpen hoe hard een wereld kan zijn, en ook echt is, voor mensen die gay zijn. En niet alleen in landen waar dit strafbaar is, of in landen waar het niet mag vanwege het geloof. Ook in landen die als tolerant en democratisch worden beschouwd en waar men ‘vrij’ is.

Voor mij waren de heftige gebeurtenissen echt schokkend, maar helaas komen die ook wel in het nieuws. Waar minder aandacht voor is en wat Splinter Chabot ook erg duidelijk verwoord in Twee Prinsen, is hoe beperkt en angstig het leven kan zijn wanneer je van iemand van hetzelfde geslacht houdt. “Gewoon” hand in hand lopen, elkaar even een kus geven…. Voor homoseksuelen is dat even natuurlijk als voor heteroseksuelen en toch levert het negatieve reacties op. De manier waarop Richard zich dit bewust is, dat hij de omgeving scant om te zien of het veilig is om zichzelf te kunnen zijn, is echt pijnlijk. Voor mij is het minstens zo belangrijk om dat onder de aandacht te brengen als de vreselijke excessen.

Complimenten aan Splinter Chabot en ook wanneer Twee Prinsen maar aan één iemand een beter inzicht geeft, is het fantastisch maar ik vermoed dat het, zeker ook op middelbare scholen, een goed boek is om een gesprek aan te gaan over een van de thema’s in dit prachtige boek.