Home / Persoonlijke verhalen / Littekens op de ziel

Littekens op de ziel

Als ik zo bij bed van mijn dochter sta en op haar neerkijk zie ik haar mooie, maar gehavende,  gezichtje. Ze heeft haar handjes naast haar hoofd en  en ik kijk er naar. Vergeleken bij haar kleine babybroertje is ze al zo groot, maar voor mij is klein en enorm breekbaar. 

Ik breng mijn hand naar haar gezicht en ik strijk met mijn vingers een paar blonde plukjes haar opzij. Als ze weg zijn laat ik mijn vingers over haar wangetje glijden en volg de contouren van de vlek op haar gezicht.  De wond is inmiddels bijna genezen en op een paar kleine minikorstjes na is er, in het schemerdonker, niets meer van te zien. Ze ligt tevreden te slapen en het is net of haar ongeval nooit heeft plaatsgevonden. In het schemerdonker zou ik het misschien kunnen vergeten, maar overdag getuigd het pigmentverschil overduidelijk dat er iets met haar huid is gebeurt.

Ik geef haar zacht en liefdevol een kus op haar slaap en vraag aan mijn man of er littekens op haar ziel zitten. Hij kijkt me wat vreemd aan en antwoord dan dat hij denkt van niet; zij is het allang weer vergeten! Terwijl we samen haar zoldertrap aflopen zeg ik tegen hem dat die littekens wel op mijn ziel zitten, één van de velen die er in de afgelopen jaren op zijn gekomen. En terwijl ik dat zeg besef ik me dat er de komende jaren nog talloze littekens bij zullen komen. Of ik dat wil of niet!

Elke avond, in bed, vecht ik tegen de flashbacks. De beelden worden niet erger, niet anders dan hoe ze waren toen ik ze in het echt zag, maar ze nemen ook niet af. Elke avond weer zie ik haar kleine lijfje een salto naar beneden maken door het trapgat. Er zit bijna drie meter verschil tussen de laatste traptrede en de vloer waar ze eindigde. Steeds weer zie ik het gebeuren en er was niets dat ik kon doen behalve toekijken en ontzettend veel schietgebedjes doen in een paar seconden tijd. Hoe lang zullen die beelden mij nog lastig vallen? Me terroriseren? Hoe lang gaat het duren voor ze verdwijnen? Zullen ze ooit verdwijnen of slijt het nooit?

Eigenlijk weet ik het antwoord wel; de littekens staan voor eeuwig op mijn ziel en zullen nooit meer verdwijnen. Ik zal nooit vergeten hoe ik in een paar seconde tijd mijn dochter had kunnen verliezen. ‘In the blink af an eye’ zeggen de Amerikanen en ik denk dat ze gelijk hebben. Het was niet meer dan één keer met mijn ogen knipperen en toen lag ze beneden. Tegelijkertijd leek het een eeuwigheid te duren voordat ik bij haar was en wist dat ze niet dood was. Ik ben blij dat er bij mijn dochter geen littekens op haar ziel staan. Misschien is dat het lot van een moeder: zelf de littekens op je ziel zetten om te voorkomen dat je kind ze krijgt.

About Leandrah

Mijn naam is Leandrah. Ik ben de trotse moeder van dochter Syrah van twaalf jaar oud en zoon Jonah van acht jaar oud. Onze dochter heeft in 2014 in een revalidatie traject gezeten, omdat er een vermoeden was dat zij aan een val hersenletsel heeft overgehouden. Dit is een zeer intensief traject geweest. Het niet kunnen concentreren en het niet goed kunnen opslaan van informatie bleek na lang onderzoek niet het enige probleem te zijn, Syrah is moeilijk lerend en heeft een lager IQ dan gemiddeld. Dat zijn maar uitslagen, voor ons is ze een kindje dat zich bekommerd om andere kinderen en ontzettend lief is. Niet snel daarna mocht ze naar speciaal basisonderwijs en sinds september 2019 zit ze op het praktijkonderwijs. Onze zoon Jonah zit in groep 5 en ontwikkelt zich in een razend tempo. Hij heeft een analytisch denkvermogen en weet binnen enkele seconden verbanden te leggen, ook in situaties waarin hij nog nooit eerder is geweest. Hij is zeer leergierig en neem alles in zich op als een spons, maar heeft echter wel moeite met sociale situaties waardoor hij geen echte vriendjes heeft. Hij kan zich gelukkig ook goed alleen vermaken en speelt graag urenlang met zijn bussen, trams en treinen. O en met de iPad, maar dat is geheim ;-).

Check Also

8 december: Wereldlichtjesdag 2019

Elke 2e zondag in december wordt Wereldlichtjesdag gehouden. Dit jaar valt Wereldlichtjesdag vroeg en hebben …