“Mama, jij heet toch eigenlijk Karina?“, vraagt mijn jongste zoon van 8 jaar. “Waarom mag ik dan geen Karina zeggen?“. Ik leg uit dat wij er voor gekozen hebben om als ‘papa’ en ‘mama’ door het leven te gaan en dat ik het heerlijk vind om ‘mama’ genoemd te worden. Dat het voor mij een eretitel is en dat ik iedere keer wanneer ik één van mijn kindjes ‘mama’ hoor zeggen, van binnen helemaal blij word.
Dat zet hem even aan het denken. “Maar… als ik 18 ben, mag ik dan wel Karina zeggen?” en “papa zegt toch ook geen mama tegen jou?“. Nee, schatje, maar ik ben dan ook niet de mama van papa. “Oh ja….” Maar als ik 18 ben dan?“
Ik realiseer me dat ook dit met loslaten te maken heeft. En dat het geen zin heeft daar nu al pijn om te voelen. Want, hoe heerlijk het me ook lijkt om ook mijn kinderen als volwassenen nog mama tegen me te horen zeggen, in de puberteit, waar de oudste van 11 al een beetje in zit, komt er toch meer “mamaaaah” en”maaham” dan het lieve “mama”. En ook dat heeft zijn charme. Want ook al valt de eretitel weg in het dagelijks taalgebruik van mijn kinderen, ik ben en blijf hun mama, het mooiste wat me overkomen is.
Origineel geschreven in april 2017.
