Home / Persoonlijke verhalen / Risicoloos buitenspelen nog wel van deze tijd?
zon

Risicoloos buitenspelen nog wel van deze tijd?

Zomervakanties als kind duurde ellendig lang. Ik vond het verschrikkelijk dat ik zeven weken lang thuis moest zitten. Wij gingen vroeger niet op vakantie en echt dagjes uit waren zeldzaam. Ik moest me voornamelijk zelf vermaken. En meestal deed ik dat dan buiten.

Toen ik nog een klein meisje was woonde ik in een straat waar hooguit één auto per drie uur langs kwam rijden en die reed dan maar tien kilometer per uur (het was een woonerf) dus de kans dat je toevallig onder die ene auto zou komen was vrij klein. Geweldig dus voor kinderen!

Inmiddels zijn we zesentwintig jaar verder, ben ik geen kind meer, woon ik niet meer in zo’n rustige straat en ben ik moeder van een zoon van één en een dochter van bijna zes die graag buitenspeelt. Die rustige straat is overigens al lang niet meer zo rustig als dat hij toen was en het zou me niet verbazen dat de kinderen die daar nu wonen heel hard hun best moeten doen om níet onder de auto te komen.

In mijn straat mogen de automobilisten dertig kilometer per uur, maar in de praktijk mag ik als moeder al blij zijn als ze de zestig nog niet aantikken. Het vreemde is dat het de ouders van andere kinderen zijn die zo meedogenloos hard de straat doorscheuren. Kinderen en ouders uit mijn eigen straat die het niets interesseert dat er elk moment een kind kan oversteken.

Een paar weken terug zat ik bij het raam en zag ik mijn buurjongetje de straat opschieten. Ik denk dat het millimeterwerk is geweest dat de auto hem niet raakte. De automobilist had er geen seconde eerder hoeven zijn. Overigens reed deze automobilist zachtjes en dat is dan ook zijn geluk geweest. Maar het zijn altijd de goede automobilisten die zoiets moet overkomen. Het ging goed, maar mijn hartslag was drastisch gestegen.

Soms zijn er van die dagen dat ik mijn hart vasthoudt wanneer mijn dochter gaat buitenspelen. Soms zijn er van die dagen dat ik letterlijk een gebedje doe om te vragen of mijn dochter niets overkomt. Soms zijn er van die dagen dat ik mijn dochter binnenhaal omdat ik echt bang ben dat haar iets overkomt. Het zegt meer over mij dan over haar, maar ik vind het best moeilijk om mijn dochter te vertrouwen. Zoals het wel vaker met vijfjarigen gaat zegt ze ja maar doet ze nee.

“Ja mama, ik zal goed kijken met oversteken.” En: ” ja mama ik zal netjes op de stoep blijven.” Tien minuten later zie ik haar ‘blind’ oversteken en fietst ze doodleuk midden op straat. Op zulke momenten vraag ik me dan af hoe dat voor mijn moeder moet zijn geweest. Tegelijkertijd weet ik het antwoord al: bij ons kwam er één auto in de drie uur langs. Hoe groot was de kans op een ongeluk? In beide gevallen zou ik zeggen: vijftig procent kan. Of het gebeurt wel óf het gebeurt niet.

About Leandrah

Mijn naam is Leandrah. Ik ben de trotse moeder van dochter Syrah van tien jaar oud en zoon Jonah van zes jaar oud. Tot voor kort droomde ik nog over een derde kindje, maar zwanger worden is in ons geval niet zo vanzelfsprekend dus beetje bij beetje laat ik die droom achter me. Onze dochter heeft in 2014 in een revalidatie traject gezeten, omdat er een vermoeden was dat zij aan een val hersenletsel heeft overgehouden. Dit is een zeer intensief traject geweest en de uitslagen zijn inmiddels binnen. Het niet kunnen concentreren en het niet goed kunnen opslaan van informatie blijken na lang onderzoek niet het enige probleem te zijn, Syrah is moeilijk lerend en heeft een lager IQ dan gemiddeld. Dat zijn maar uitslagen, voor ons is ze een kindje dat zich bekommerd om andere kinderen en ontzettend lief is. Sinds 2015 zit zij op het speciaal basisonderwijs. Onze zoon Jonah zit in groep 3 en ontwikkelt zich in een rap tempo. Hij heeft een analytisch denkvermogen en weet binnen enkele seconden verbanden te leggen, ook in situaties waarin hij nog nooit eerder is geweest. Hij is zeer leergierig en neem alles in zich op als een spons, maar heeft echter wel moeite met sociale situaties waardoor hij geen echte vriendjes heeft. Hij kan zich gelukkig ook goed alleen vermaken en speelt graag urenlang met zijn bussen, trams en treinen.

Check Also

Zin in: vakantie in Frankrijk!

Ons gezin houdt van kamperen. Mijn oudste zou het liefst met een rugzak de natuur …