Home / Persoonlijke verhalen / World Suïcide Prevention Day [persoonlijke blog / personal]

World Suïcide Prevention Day [persoonlijke blog / personal]

Vandaag is het ‘World Suïcide Prevention Day’, ook de ‘Internationale Dag ter voorkoming van Zelfdoding’. Het is de dag dat er wereldwijd aandacht wordt gevraagd voor de preventie van zelfdoding en voor geestelijke gezondheidsproblemen. Dit is wellicht niet het fijnste onderwerp om over te bloggen, toch wil ik dit graag onder de aandacht brengen, want: in het jaar 2017 hebben 1917 mensen een eind aan hun leven gemaakt. Gemiddeld plegen er vijf mensen per dag zelfmoord. Vijf!

Op de website van 113 zelfmoordpreventie las ik dat jaarlijks zo’n 410.000 mensen denken aan zelfmoord en dat 94.000 mensen, in Nederland, daadwerkelijk een poging doen. Dat zijn serieuze cijfers. Zou ik mogen stellen dat depressie een ziekte is dat zwaar onderschat wordt? Ik roep dat namelijk al jarenlang en ondanks het feit dat ik het vaak bespreekbaar probeer te maken blijkt toch maar weer hoe groot het taboe is dat hierop rust. Op Wikipedia staat geschreven dat Depressie is een benaming voor een stemmingsstoornis die zich kenmerkt door een verlies van levenslust of zware neerslachtigheid.

Eerste zelfmoordplannen – mijn tienerjaren

Ik was vijftien jaar oud toen ik mijn eerste zelfmoordgedachten kreeg. Of ik daar van schrok weet ik niet meer, maar het was me wel duidelijk dat het niet ‘normaal’ was. In de maanden die volgden voelde ik me vaak onbenoembaar eenzaam, zelfs wanneer ik heel veel mensen om me heen had. Het zorgde ervoor dat ik mezelf een buitenstaander vond. Op een dag legde ik een mes op mijn nachtkastje en was vastbesloten die nacht naar de badkamer te gaan, het bad vol te laten lopen en mijn polsen door te snijden.

Het enige dat ik graag wilde was verdwijnen, in het grote niets.

Waarom ik het niet heb gedaan weet ik niet meer, misschien vond ik ergens toch nog de moed om door te leven, misschien durfde ik niet te doen. Of misschien wilde ik het mijn ouders niet aan doen nog een kind te verliezen. Wat het ook was: ik deed het niet. Het zou niet de laatste keer zijn dat ik op het punt stond zelfmoord te plegen, maar niet elke depressie die ik kreeg ging gepaard met serieuze plannen. Toen ik achttien jaar oud was werd ik opnieuw heel erg depressief en zag ik het leven niet meer zitten. Waarschijnlijk is het toen mijn geluk geweest dat ik mijn man leerde kennen en dat ik ervoer wat ware liefde kan betekenen op het moment dat iedereen lijkt te genieten van het leven, terwijl voor jou bijna alles zwart lijkt.

Had ik redenen om het leven zo zwart te zien? Nee, natuurlijk niet, maar dat is nou juist het vervelende aan depressief zijn: het is niet logisch!

Eerste zelfmoordpoging

Opnieuw krabbelde ik uit de put en begon aan een nieuwe periode in mijn leven: dat van de werkende mens. Ik had toen al de ziekte ME en had te maken met een chronisch energietekort. Het was tevens de periode dat ik door de week zowel studeerde voor apothekersassistent en werkte in de apotheek. Het was lood- en loodzwaar die periode en ik werd opnieuw depressief. Ik was 23 jaar oud en had al een vierde depressie te pakken, want de derde kreeg ik toen ik nog fulltime studeerde en net was verhuisd naar mijn huidige woonplaats. Het werkende leven hield ik vol tot midden 2006, maar in de tussentijd deed ik een zelfmoordpoging.

Het was 12 december 2003, de dag dat ik besloot dat het genoeg was geweest en dat ik klaar was met het leven. Of nee, ik was klaar met mijn ziekte en wat het veroorzaakte. Het leven zelf had nog zijn mooie kanten, maar het was niet genoeg meer. Als dat was hoe mijn leven er tot mijn dood uit zou zien, dan liever zo snel mogelijk ermee stoppen. Een aantal malen heb ik op het punt gestaan mijn auto van een talud te rijden, maar ik was bang dat het zou mislukken en ik de rest van mijn leven in een rolstoel zou moeten doorbreng, of erger: leven als een kasplantje. Nee, dat was niet de manier. Iets anders wel.

Toen ik die eerste snee in mijn (linker) pols zette ging er een siddering door mijn lichaam. Eindelijk was er iets dat ik wel onder controle had. Ik kon zelf bepalen hoe ver ik zou gaan en met welke kracht en voelde opluchting toen ik de eerste bloeddruppels uit het kleine, flinterdunne streepje zag komen.

Als ik er aan terugdenk wordt ik misselijk. Ik sneed niet diep, maar de pijn die het veroorzaakte was intens pijnlijk. Toch was het niet zo pijnlijk als het verdriet en de wanhoop te zien in de ogen van mijn echtgenoot. Het waren dunne sneeën, ik wist niet hoe je zelfmoord moest plegen met een klein mesje. Het was belachelijk, pathetic zouden de Engelsen zeggen, en totaal nutteloos. De psychiater vond dat ook en stuurde me naar huis: ‘een nachtje slapen zal je goed doen’ en dat was het dan. Die dag beloofde ik mijn geweldige man dat ik het nooit meer zou doen, maar die belofte trok ik drie jaar geleden weer in.

Toekomst

In de tussentijd volgden nog vele depressies en alle keren krabbelde ik weer uit de put. Dat was lang niet altijd gemakkelijk. Door die depressies heb ik minstens vijftig keer zelfmoord overwogen. Vergis je niet: de gedachte alleen al is soms zo beangstigend dat het je verlamt tot op het bot, want wat als je in een totaal zwart moment inderdaad een eind aan je leven maakt? Er is immers toch altijd een deel in mij geweest dat, ondanks de moeilijkheden in het leven, liever doorleeft tot het echt tijd is. Sinds ik kinderen heb gekregen is dit gevoel alleen maar sterker geworden, ik kreeg immers een echte toekomst. Syrah werd geboren en het ging eigenlijk best goed met me. Mijn vermoeidheid werd minder en dankzij Prozac had ik geen last van depressies. Toen ik echter Prozac af ging bouwen en ermee stopte kwamen de angsten en zelfmoordgedachten terug, maar ik stopte ze diep weg; ik had immers een kind dat afhankelijk was van mij. Wel kreeg ik last van buien van zelfbeschadiging; soms ging mijn wanhoop zo ver dat ik met mijn vuisten tegen de muren en deuren sloeg of dat ik de nagels heel diep in mijn huid zette en keihard wegtrok. Uiterst effectief, de pijn leidde af. Dat was echter ‘maar’ alles.

Postnatale depressie

Wat betreft depressies ging het drieënhalf jaar lang best wel goed tot ik zwanger raakte van Jonah. Vanaf de zesde zwangerschapsweek kreeg ik last van serieuze angsten en depressies. Ik was zwanger dus zelfmoord kwam niet in me op. Nooit! Ik hoopte dat het door de hormonen kwam, die ik ‘horrormonen’ noemde. Na de bevalling werd het allemaal erger. Heel. Veel. Erger.
Ik kreeg last van OCD – oftewel Obsessief Compulsief Dwangstoornis. Ik kon aan niets anders meer denken dan dat ik mijn kind iets aan zou doen. Elke minuut van de dag, wekenlang. Tot het moment kwam dat ik het kon ombuigen en al mijn gedachten om hem iets aan te doen te projecteren op mezelf. Toen was ik er van overtuigd dat ik mezelf zou vermoorden. Dat is iets anders dan zelfmoordgedachten kan ik zeggen!

Nieuwe zelfmoordpoging

In 2015 had ik deze angsten nog steeds en kreeg ik tot overmaat van ramp meerdere ontstekingen in mijn kiezen. Vier in totaal, in een half jaar tijd. Met als resultaat: vier getrokken kiezen. Daarna nog een ontsteking die twee jaar lang door wakkerde en me tot wanhoop dreef. Tijdens die periode heb ik driemaal op het punt gestaan een einde aan mijn leven te maken. Dat was ook het moment dat ik tegen echtgenoot zei dat ik mijn belofte aan hem introk. Ik kon hem niet langer beloven geen einde te maken aan de lijdensweg die ik op dat moment onderging. Die weken wandelde ik heel erg veel. Het was de enige manier om de wanhoop te verdrijven, om mezelf niet iets aan te doen. Toch heb ik een aantal malen met mijn handen op de reling van de brug gestaan; God, het universum of wie dan ook smekend mijn pijn te stoppen. Het was zwaar, het was zo verdomd zwaar! Ik had 24 uur per dag pijn. Pijn in mijn hoofd, in mijn mond, in mijn hart. De ontstekingen klopten en bonsden in mijn kaak en ze maakten me gek.

Ik was aan het einde van mijn latijn en op een dag had ik al een half pak paracetamol naar binnen gewerkt.

De pijn was zo ondragelijk dat ik vastbesloten was de rest van het pak ook naar binnen te werken. 50 paracetamols zouden genoeg moeten zijn. In mijn hoofd was ik mijn begrafenis aan het plannen en de afscheidsbrieven aan het schrijven. Ik wist precies wat ik ze zou vertellen, maar ik kon mezelf er niet toe zetten de pen te pakken. De schrijver kon niet schrijven! Ik ging naar beneden, afscheid nemen van mijn man zonder het te benoemen en de pijn die ik voelde toen ik bij hem wegliep was ondraaglijk. Ik ging hem in de steek laten. Bij mijn kinderen ging ik niet langs, dat kon ik denk ik niet aan.

Toch zit ik nu levend en wel deze blogpost te tikken, terwijl het geluid van kinderstemmen door het raam van mijn slaapkamer naar binnen komt. Mijn kinderen, inmiddels drie jaar ouder. Net als ik. Wat me op de been hield? Mijn gezin. Altijd mijn gezin. Het was het feit dat ik mijn man in de steek zou laten en dat mijn kinderen door moesten zonder mij dat me vasthield op aarde.

#YOLO

De ontstekingen bleven echter aanhouden en op een dag besloot ik: ‘Als de tandarts morgen niet mijn kies trekt maak ik zelf een einde aan deze helse pijn.’ Tot op de dag van vandaag weet ik zeker dat ik dat had gedaan. Ik had echter wel bewust afscheid genomen en ik had het niet thuis gedaan. Nooit! Of het God is, het universum, of gewoon alleen maar mijn tandarts, weet ik niet, maar die dag ben ik gered. Dit gebeuren heeft mijn wereld compleet op zijn kop gezet. Niet alleen op een slechte manier (als ik terug kon in de tijd sloeg ik dit absoluut over), maar ook op een goede manier. Het heeft mijn gedachtengang veranderd. Welke veranderingen dat zijn is teveel om te benoemen, maar ik ging geloven in #yolo momenten en sinds die tijd heb ik veel minder zelfmoordgedachten gehad. Toch komen ze bij tijd en wijle komen bij me op en vaak geheel onverwacht. Ze maken me nu niet meer zo bang als vroeger, ik weet inmiddels dat ik ze niet meer zo serieus hoef te nemen.

Opnieuw een depressie

Binnenkort wordt ik 39 en dan is het 24 jaar geleden dat ik voor het eerst nadacht om een eind aan mijn leven te maken. In december is het vijftien jaar geleden dat ik een poging deed. Het is nu drie jaar geleden dat ik met één been in mijn kist stond en toch leef ik nog steeds. Het leven valt me soms zwaar, dan ben ik verdrietig vanuit het niets en voel ik me eenzaam wanneer ik omringd ben met tientallen mensen.

De gedachte dat iedereen beter af is zonder mij overvalt me dan vanuit het niets.

In mei van dit jaar liet ik een tatoeage zetten: een hartje met een puntkomma (#semicolon) erin. In mijn volgende blogpost zal ik hierover schrijven, maar voor nu wil ik vertellen dat ik deze tatoeage heb gezet omdat ik geen punt wil zetten achter mijn leven, maar ervoor kies om door te leven en er een komma bij plaats. Toen ik hem plaatste wist ik dat er ooit weer een dag zou komen dat ik opnieuw te maken zou krijgen met zelfmoordgedachten, maar ik had niet verwacht dat het al zo snel zou gebeuren. Momenteel zit ik midden in de zoveelste depressie en ondanks het feit dat ik weet dat ze zon weer zal gaan schijnen is het zwaar. Mijn gezin houdt me op de been, geven me goede redenen om door te gaan.

Toch weet ik ook dat het vanuit het niets ineens git- en gitzwart kan gaan worden en dat je brein dan gekke spelletjes met je gaat spelen.

Ik hoop vanuit de grond van mijn hart dat ik dit keer niet zo diep in die put terecht komt en waarschijnlijk ben ik nog net op tijd om het te voorkomen, maar helaas geldt voor heel veel mensen dat zij dat niet kunnen en dan maar één uitweg zien.

Door mijn (lange en toch verkorte) verhaal hier te vertellen hoop ik dat mensen die te maken hebben met depressies (of andere psychische problemen) en zelfmoordgedachten te laten weten dat zij niet alleen zijn. Voor de mensen die als buitenstaander te maken hebben met zelfmoordgedachten wil ik zeggen dat liefde ontzettend belangrijk is en dat het noodzakelijk is dat je het serieus neemt. Zelfmoordgedachten hebben is natuurlijk nog niet hetzelfde als een zelfmoord plannen of zelfs uitvoeren, maar de gedachten zijn in veel gevallen best beangstigend. En voor wat betreft een depressie of andere geestelijke problemen wil ik zeggen dat het niet een keuze is, dat je niet kiest voor het leven in het zwarte niets. Vergeet niet dat zij mensen zijn met wie je eerder lachte en feestte, leefde en lief had. Het is nog altijd diezelfde persoon die jij kende, alleen heeft hij of zij te maken met gevoelens waar ze niet voor kiezen. Wees er voor ze! Meer kun je vaak ook niet doen.

Om nog heel even terug te komen op ‘World Suïcide Prevention Day’: om acht uur ’s avonds branden mensen over de hele wereld een kaars voor het raam om steun te betuigen aan het voorkomen van zelfmoord, voor de dierbaren die door suïcide verloren zijn gegaan en voor de overlevenden van een zelfmoordpoging.

Denk jij dat je hulp nodig hebt? Kijk dan op >>>deze website<<< of neem contact op met je huisarts. Je kunt ook rechtstreeks de zelfmoordpreventie crisislijn bellen op nummer: 0900-0113. Vergeet alsjeblieft nooit dat hoe uitzichtloos het leven ook lijkt er altijd hoop is en dat er mensen zijn die zielsveel van je houden en je verschrikkelijk zullen missen als jij er niet meer bent. Jij bent goed zoals je bent, perfect en geliefd. Geef niet op!

About Leandrah

Mijn naam is Leandrah. Ik ben de trotse moeder van dochter Syrah van tien jaar oud en zoon Jonah van zes jaar oud. Tot voor kort droomde ik nog over een derde kindje, maar zwanger worden is in ons geval niet zo vanzelfsprekend dus beetje bij beetje laat ik die droom achter me. Onze dochter heeft in 2014 in een revalidatie traject gezeten, omdat er een vermoeden was dat zij aan een val hersenletsel heeft overgehouden. Dit is een zeer intensief traject geweest en de uitslagen zijn inmiddels binnen. Het niet kunnen concentreren en het niet goed kunnen opslaan van informatie blijken na lang onderzoek niet het enige probleem te zijn, Syrah is moeilijk lerend en heeft een lager IQ dan gemiddeld. Dat zijn maar uitslagen, voor ons is ze een kindje dat zich bekommerd om andere kinderen en ontzettend lief is. Sinds 2015 zit zij op het speciaal basisonderwijs. Onze zoon Jonah zit in groep 3 en ontwikkelt zich in een rap tempo. Hij heeft een analytisch denkvermogen en weet binnen enkele seconden verbanden te leggen, ook in situaties waarin hij nog nooit eerder is geweest. Hij is zeer leergierig en neem alles in zich op als een spons, maar heeft echter wel moeite met sociale situaties waardoor hij geen echte vriendjes heeft. Hij kan zich gelukkig ook goed alleen vermaken en speelt graag urenlang met zijn bussen, trams en treinen.

Check Also

Niemands meisje

Volgens haar uitgever zegt Lydia Rood zelf over haar boek Niemands meisje: “Het is een …