Home / Blogs / Spelen onder de deken [persoonlijke blog]

Spelen onder de deken [persoonlijke blog]

Toen mijn buurvrouw me belde met de mededeling dat haar dochter haar had verteld dat zij en Jonah naakt onder de dekens hadden gespeeld schrok ik me rot. Mijn zoon? Die het ook nog eens allemaal bedacht had?! Mijn eerste ingeving was: ik moet heel erg boos op hem worden en zeggen dat het absoluut niet goed is wat hij heeft gedaan. En dat deed ik. Later vroeg ik me af of dit wel de juiste wijze is geweest.

Decennialang, wat zeg ik, generaties lang leeft men met de opvatting dat het willen ontdekken van de andere sekse niet mag. Het is smerig, bijna pervers. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik daar toch anders over denk. Wat ik wel een probleem vind is dat het stiekem gebeurd, maar aan de andere kant: maakt dat het niet ook extra spannend? Volgens het buurmeisje lagen ze onder de dekens, zonder kleding. Specifieker: zonder onderkleding! Ze lagen met blote billen onder de dekens te voelen ‘wat de ander in huis heeft’. Volledig onschuldig, in de ogen van kinderen.

Sanderijn van der Doef (psychologe en seksuologe) zegt hierover:

“Veel kinderen (van ongeveer 3 tot 7 jaar) houden van doktertje-spelen omdat ze nieuwsgierig zijn naar het blote lichaam en de geslachtsdelen van anderen, en omdat ze het leuk vinden om te experimenteren.”

Dat is mooi en prachtig en stiekem is dit ook niet iets nieuws, maar het was wel schrikken en niet zo’n beetje ook. Als moeder zo met je neus op de feiten gedrukt te worden dat je zoon interesse heeft in een meisjes onderkant is toch echt even slikken, zekere voor zo’n preutse moeder als ik.

Seks was altijd een taboe bij ons thuis vroeger, altijd! Ik wist niet beter dan dat het slecht was. Dat het niet mocht. Het heeft toch zeker negentien jaar gekost alvorens ik eindelijk kon zien dat seks veel meer is dan alleen een middel (lees: vloek) om (ongewenst) zwanger te worden. Het feit dat ik vorig jaar het hele ‘seks-issue’ met mezelf heb opgelost maakt het nog niet makkelijk om over de seksualiteit van mijn kind(eren) na te denken. Althans, voor zover je daarover kunt spreken.

Jonah doet onschuldige ontdekkingsspelletjes, maar Syrah begint al van meisje naar vrouw te transformeren. Ze krijgt borsten en haar schaamhaar begint te groeien. Het maakt me in zekere zin onrustig. Wat die onrust is weet ik niet, maar ik moet daardoor veel terug denken aan de tijd dat ik nog zo jong was en ineens begrijp ik heel goed waarom mijn moeder er zo ‘panisch’ over deed. Beide kwesties zorgen voor vragen in mijn hoofd waarop ik geen antwoord heb. Uiteraard vind ik genoeg antwoorden op Google, maar ik wil zélf weten wat ík van dit alles vind.

Toen dat telefoontje kwam had ik geen idee hoe te reageren en reageerde ik zoals ik dacht te moeten reageren. Volkomen overtrokken maakte ik drama, terwijl dat nergens voor nodig was en ik dat eigenlijk ook niet wilde.

Ik reageerde alsof het iets vreselijks is dat ze hebben gedaan, iets dat absoluut niet mag. En dat terwijl het nog zo onschuldig is. Behalve naakt onder de dekens liggen gebeurde er verder niets. Welke boodschap breng ik over als ik er zo panisch over doe? Dan krijg ik straks misschien ook wel van die geremde, preutse kinderen. Wil ik dat?

About Leandrah

Mijn naam is Leandrah. Ik ben de trotse moeder van dochter Syrah van tien jaar oud en zoon Jonah van zes jaar oud. Tot voor kort droomde ik nog over een derde kindje, maar zwanger worden is in ons geval niet zo vanzelfsprekend dus beetje bij beetje laat ik die droom achter me. Onze dochter heeft in 2014 in een revalidatie traject gezeten, omdat er een vermoeden was dat zij aan een val hersenletsel heeft overgehouden. Dit is een zeer intensief traject geweest en de uitslagen zijn inmiddels binnen. Het niet kunnen concentreren en het niet goed kunnen opslaan van informatie blijken na lang onderzoek niet het enige probleem te zijn, Syrah is moeilijk lerend en heeft een lager IQ dan gemiddeld. Dat zijn maar uitslagen, voor ons is ze een kindje dat zich bekommerd om andere kinderen en ontzettend lief is. Sinds 2015 zit zij op het speciaal basisonderwijs. Onze zoon Jonah zit in groep 3 en ontwikkelt zich in een rap tempo. Hij heeft een analytisch denkvermogen en weet binnen enkele seconden verbanden te leggen, ook in situaties waarin hij nog nooit eerder is geweest. Hij is zeer leergierig en neem alles in zich op als een spons, maar heeft echter wel moeite met sociale situaties waardoor hij geen echte vriendjes heeft. Hij kan zich gelukkig ook goed alleen vermaken en speelt graag urenlang met zijn bussen, trams en treinen.

Check Also

Schoenmaker blijf bij je leest [persoonlijke blog]

Schoenmaker blijf bij je leest, zegt ‘men’ tegen iemand, die een oordeel velt over iets, …

Door verder te gaan (scrollen/clicken) met het raadplegen van onze site accepteert u onze cookies! Meer informatie zie: href="trotsemoeders.nl/cookies">cookies

Om voor een optimale gebruikers ervaring te zorgen zijn cookies op deze website geactiveerd. Als u verder leest zonder de cookies uit te schakelen gaan we er vanuit dat u met het gebruik van cookies akkoord ben.

Sluiten