Hajime

Vorige week heeft dochterlief haar allereerste wedstrijd gehad. Haar eerste judowedstrijd beter gezegd. Dat was een hele happening kan ik u vertellen en niet alleen voor haar! Vroeger – toen ik nog een heel jong meisje was – wilde ik graag aan Tae Kwon Do doen. Helaas voor mij ging dat feestje niet door, want dat was een jongenssport en in de jaren tachtig werd er toch anders gedacht dan nu. Toen ging je als meisje niet zomaar op een sport als Tae Kwon Do of bijvoorbeeld Judo. Toch denk ik nu (achteraf) dat het wel heel goed voor me zou zijn geweest en dat ik dan heel anders in het leven had gestaan, maar goed daar is niets meer aan te veranderen.

Nu denkt u misschien: dus je dochter moet datgene doen wat jij graag had gewild? Nee, niet echt. Manlief en ik hebben Syrah op judo gedaan om meerdere redenen, maar een van de redenen is dat onze dochter niet zo goed voor zichzelf op kan komen, ze laat over zich heen lopen en is een pietsie té lief. Lief zijn is uiteraard geen slechte eigenschap, maar kan het wel worden op het moment dat kinderen (en volwassenen) zichzelf weg gaan cijferen.

Nou zult u misschien ook denken: ‘ze is nog zo jong, dat trekt toch allemaal wel bij!’ Misschien heeft u wel gelijk, maar toch willen we nu de basis van dat zelfvertrouwen al gaan/laten leggen. Daarnaast is het ook nog eens goed om respectvol te leren omgaan met anderen en jezelf.

Terug naar de wedstrijd: dochterlief werd ingedeeld in een categorie en moest vier sets judoën. Iedere keer tegen een ander kindje. De ene iets lichter dan haar, de ander iets zwaarder, de ene iets kleiner, de ander iets groter. Ook de ervaring wisselde. Dochterlief verloor alle sets, maar ondanks dat had ze de dag van haar leven.

Het is overduidelijk dat er nog niets van competitiestrijd in dat kleine meisje van me zit en dat hoeft ook nog helemaal niet. Plezier is het belangrijkst. Het zal me niet verbazen als ze het spelletje ook niet begreep. Tijdens les is het de bedoeling dat je je laat vallen als de ander je vastpakt en de greep oefent dus eigenlijk deed ze precies wat ze altijd doet. Ik denk dat ze niet helemaal begreep dat ze haar best moest doen om haar tegenstander te vloeren.

Ach, wat maakt het uit?! Zij had lol en dat is het belangrijkste. En ik? Ik had ook lol, maar meer nog was ik ontzettend trots op haar. Mijn kleine meisje in haar witte judopak met haar (nu nog) witte band. Wie weet wat de toekomst ons nog brengt. Misschien prijkt er ooit nog een zwarte band om haar middel. En zo niet? Dan niet! Ik ben hoe dan ook een Trotse Moeder!

[sam id=”17″ codes=”true”]

About Leandrah

Mijn naam is Leandrah. Ik ben de trotse moeder van dochter Syrah van twaalf jaar oud en zoon Jonah van acht jaar oud. Onze dochter heeft in 2014 in een revalidatie traject gezeten, omdat er een vermoeden was dat zij aan een val hersenletsel heeft overgehouden. Dit is een zeer intensief traject geweest. Het niet kunnen concentreren en het niet goed kunnen opslaan van informatie bleek na lang onderzoek niet het enige probleem te zijn, Syrah is moeilijk lerend en heeft een lager IQ dan gemiddeld. Dat zijn maar uitslagen, voor ons is ze een kindje dat zich bekommerd om andere kinderen en ontzettend lief is. Niet snel daarna mocht ze naar speciaal basisonderwijs en sinds september 2019 zit ze op het praktijkonderwijs. Onze zoon Jonah zit in groep 5 en ontwikkelt zich in een razend tempo. Hij heeft een analytisch denkvermogen en weet binnen enkele seconden verbanden te leggen, ook in situaties waarin hij nog nooit eerder is geweest. Hij is zeer leergierig en neem alles in zich op als een spons, maar heeft echter wel moeite met sociale situaties waardoor hij geen echte vriendjes heeft. Hij kan zich gelukkig ook goed alleen vermaken en speelt graag urenlang met zijn bussen, trams en treinen. O en met de iPad, maar dat is geheim ;-).

Check Also

De helden van het speciaal basisonderwijs [persoonlijk verhaal]

Mijn kleine meisje gaat volgend jaar naar het voortgezet onderwijs. Dat is een enorm stap …