Home / Persoonlijke verhalen / Zijn papa is ziek…

Zijn papa is ziek…

“Mam” zegt mijn zoon vanachter zijn Nintendo DS, terwijl ik in de keuken sta om de maaltijd van die avond te verzorgen. “Wat is er schat?”, roep ik hem niets vermoedend toe. “Weet je al dat Job* zijn vader kanker heeft?” Ik verstijf en laat spontaan een spatel uit mijn handen vallen. “Hoe bedoel je, dat hij kanker heeft?” vraag ik hem. “Nou, vandaag in de klas heeft Job verteld dat zijn vader ziek is en dat hij kanker heeft. Hij was heel verdrietig en de meester zei dat we lief voor hem moesten zijn.” Ik ben volkomen in shock, ik heb dit absoluut niet zien aankomen. Job is sinds de kleuterklas een vriendje van mijn zoon. Ze nodigen elkaar uit voor elkaars feestje en ze spelen meerdere keren per maand bij elkaar. Regelmatig klets ik een kletspraatje met zijn ouders en we zien elkaar op de voetbalclub. Geen vrienden waarmee we een avond doorzakken, maar meer dan vage kennissen. Ik wist dat de vader van Job last van zijn rug had. Dat was een paar weken geleden. Toen dachten ze aan een hernia. Ergens tussen 3 weken geleden en nu is het compleet mis gegaan. Dat is wel duidelijk!

Direct pak ik mijn telefoon en stuur een berichtje naar de moeder van Job. Ik vertel haar dat ik het nieuws net heb gehoord en het nauwelijks kan geloven. Ik zeg haar dat we meeleven en dat ze ons altijd kan bellen wanneer er hulp nodig is. Verder geef ik aan dat ik hoop dat de prognoses enigszins positief zijn en dat er nog hoop is op genezing. Binnen tien minuten krijg ik een berichtje terug. Er is geen hoop, alles in het lichaam van deze boomlange man is kapot. Het is een kwestie van maanden en hij zal zijn vrouw en 3 kinderen moeten verlaten. Ik lees het bericht en de grond zakt onder mijn voeten weg. Dit kan niet waar zijn… Hoe kan het leven zo wreed zijn?

Die avond vraag ik mijn zoon hoe hij zich voelt. Ik vraag of hij wil praten en of er iets is wat hij tegen mij wil zeggen. Dan barst mijn zoon in tranen uit. Mijn zoon is verdrietig. Verdrietig voor zijn vriendje, verdrietig voor de vader van zijn vriendje, verdrietig omdat hij niet snapt wat er gebeurt, verdrietig omdat dit hem duidelijk maakt dat vaders en moeder ook zomaar weg kunnen zijn, verdrietig omdat zijn zorgeloze wereldje een stuk minder zorgeloos is geworden. Maar niet alleen zijn leven is minder zorgeloos. Mijn eigen hersens kunnen dit nieuws ook niet verwerken…

 *Job is een gefingeerde naam

About Marjolein Mantelaers

Hoi! Ik ben Marjolein, 29 jaar (oeps! Bijna 30!), moeder van 3 jongens, vorig jaar afgestudeerd als pedagoog en GETROUWD!! Ik werk op oproepbasis in de gehandicaptenzorg en heb veel ervaring met autisme en gedragsproblemen. Ik kies er bewust voor om zoveel mogelijk bij mijn kinderen te zijn nu ze nog jong zijn, maar ik wil daarnaast ook graag onderdeel blijven van de werkende (belangrijke?) wereld. Dilemma! In mijn (spaarzame) vrije tijd craft ik erop los! Daarnaast probeer ik samen met een collega-moeder mijn eigen bedrijf op te zetten.

Check Also

Zelfafnameset voor baarmoederhalskanker net zo nauwkeurig als uitstrijkje

Goed nieuws voor vrouwen die er tegenop zien om naar de huisarts(assistent) of gyneacoloog te …