Allemaal jongens!

Ik heb drie kinderen. Allemaal jongens. Schatten van jongens! Alhoewel ik na 7 jaar jongensmoeder te zijn, nog steeds niet altijd begrijp hoe ze werken. Auto’s, ballen, treinen, mijn huis staat er vol mee. En dan heb ik het nog niet over de herrie die jongens kunnen maken! Of het stoeien dat jongens doen. Maar ze zijn ook heel lief voor hun moeder. Knuffelen, alleen mama kan de pijn na een val wegkussen. Kortom, ik ben gezegend!

Maar met drie jongens heb je ook veel aanspraak. Mensen op straat of in de winkel spreken me vaak aan. “Nou, dat is een flinke klus! Drie knullen.” En dat is het!

Toen ik zwanger was van de tweede, kreeg ik vaak de opmerking dat een meisje wel leuk zou zijn. Een koningskoppel! Mij maakte het eigenlijk niet veel uit. Ik had een zware zwangerschap, waarvan ik ruim 12 weken plat op de bank moest. Ik wist dat ik weer een mannetje zou krijgen en mijn enige doel was dit ventje zo rijp en gezond mogelijk op de wereld te zetten. Dit lukte ook, met 36 weken werd mijn tweede zoon geboren. Wat vroeg, maar flink aan de maat en heel erg gezond.

Toen de derde zich aandiende, zou een meisje niet meer ‘leuk zijn’. Nee, vanaf dat moment was het eigenlijk de bedoeling dat ik een meisje zou baren! Mensen (vreemden!) keken naar mijn dikke buik en mijn twee knullen en gingen er openlijk vanuit dat ik wel een meid zou krijgen. Als ik dit ontkrachte (we wisten het geslacht al en maakten hier geen geheim van), zag ik regelmatig een vorm van medelijden op hun gezicht. Bizar! Natuurlijk is het hebben van kinderen in beiden geslachten ontzettend leuk, maar ik voel me echt niet benadeelt! Ik ben ontzettend blij met mijn mooie mannen.

Ik zou graag een groot gezin hebben en mijn droom is stiekem om mijn kroost met nog één kindje uit te breiden. Ik maak hier geen geheim van, ik zeg niet dat het gaat gebeuren! Het is een wens. En als ik mijn wens uit, dan wordt er steevast van uit gegaan dat ik dit wil om toch nog een meisje te krijgen. Maar dat is onzin! Met nog een jongen zou ik ontzettend blij zijn. Als het maar gezond is, cliché, maar zo waar!

About Marjolein Mantelaers

Hoi! Ik ben Marjolein, 29 jaar (oeps! Bijna 30!), moeder van 3 jongens, vorig jaar afgestudeerd als pedagoog en GETROUWD!! Ik werk op oproepbasis in de gehandicaptenzorg en heb veel ervaring met autisme en gedragsproblemen. Ik kies er bewust voor om zoveel mogelijk bij mijn kinderen te zijn nu ze nog jong zijn, maar ik wil daarnaast ook graag onderdeel blijven van de werkende (belangrijke?) wereld. Dilemma! In mijn (spaarzame) vrije tijd craft ik erop los! Daarnaast probeer ik samen met een collega-moeder mijn eigen bedrijf op te zetten.

Check Also

Boysmom [persoonlijke blog]

Het moment dat ik erachter kwam dat ik zwanger was kan ik me nog goed …