Home / Persoonlijke verhalen / Basta moment

Basta moment

Een aantal weken geleden zag ik op twitter voorbij komen dat er een blogwedstrijd was voor het nieuwe blad Basta. Basta is een magazine met als doelgroep mensen die in scheiding liggen of  gescheiden zijn. Voor de eerste uitgave van het blad was er een blogwestrijd. Je moest een blog schrijven over jouw BASTA moment. Het moment waarop je klaar bent met de wrok en verder wilde met het leven zoals het is.

Er zouden een aantal winnaars uitgehaald worden. Als je gewonnen was kwam je blog in de magazine en mocht je naar het lanceerfeestje van Basta magazine

Dit bericht kwam langs op het moment dat ik voor mijn gevoel ook echt mijn basta moment had gehad. Daarom dacht ik: waarom niet. Ik heb mijn verhaal in een blog geschreven.

En voor mij geheel onverwacht won ik de wedstrijd! 12 mei mocht ik naar het lanceerfeestje. Het was een leuk feestje met lekkere hapjes en drankjes. Natuurlijk helemaal leuk om ook naar huis te gaan met de eerste uitgave van de Basta. En inderdaad een deel van mijn blog was daarin gepubliceerd. Stiekem wel een beetje trots. Daarom wil ik hem ook hier nog even met jullie delen:

Rijker dan ooit

De eerste week januari is het gebeurd. De zeer gevreesde woorden: ‘ik denk erover om ermee te stoppen, ik wil scheiden’. De woorden kwamen als een hele grote klap voor mij. Echt nooit had ik vermoed dat hij twijfels had over onze relatie. We hebben een zoontje van 1,5 en waren net 2 maanden daarvoor gestopt met de pil om voor een tweede te gaan. Ik wilde al langer voor de tweede gaan, maar in november was het toch echt mijn man die zei: ‘laten we er weer voor gaan’. Er was voor mij dan ook geen enkele aanwijzing dat hij twijfelde.

Ik stortte in, letterlijk in. Ik heb weken alleen maar gehuild. Kon moeilijk tot niet voor mijn zoon zorgen. Heb mij ziek moeten melden op mijn werk. Onmogelijk kon ik nog voor de klas staan. Ik zag mijn toekomstbeeld helemaal in duigen vallen. Ik was boos dat ik niet gewoon al zwanger was. Dan had ik namelijk in ieder geval die 2 kindjes die ik zo graag wilde hebben en van droomde. Voor mijn gevoel moest ik niet alleen afscheid gaan nemen van mijn man, maar vooral van mijn tweede kindje. Dat mijn man al binnen 2 weken ingeschreven stond bij een datingsite en enorm met mijn emoties speelde, maakte het voor mij nog moeilijker om alles rustig te kunnen verwerken en op een rijtje te zetten.

Deze periode liet wel heel goed zien wat voor een geweldige mensen ik om mij heen heb. Familie en vrienden kwamen uit alle hoeken en vergaten mij niet. Enorm veel heb ik gesproken over mijn relatie en wat er was gebeurd. Dit zorgde ervoor dat ik alles even goed kon bekijken vanaf een afstand. Steeds vaker kwam ik tot de conclusie dat als ik beredeneerde waarom we bij elkaar moesten blijven dit alleen maar om mijn zoontje ging. Niet om mijn eigen geluk of die van mijn man. Of ik maakte mij druk om het feit wat mensen er wel niet van moesten denken: 25 jaar, gescheiden en een kind. De meeste leeftijdsgenoten zijn nog lang niet zo ver!

Mijn man gedraagt zich als heel iemand anders; liegt tegen mij. Hoewel dit de eerste maand enorm pijnlijk was heeft dit juist voor mijn Basta! moment gezorgd. Dit was mijn man: niet 100% eerlijk tegen mij en de rest. Wilde ik hier wel mee verder leven? Was onze relatie wel goed? Zal er niet een man op de wereld zijn die mij echt van mij kon houden om wie ik ben? Wil ik wel bij een man zijn die twijfelt over onze relatie? Die binnen 2 weken na de mededeling gedaan te hebben bij mij weg te willen al een ander zoekt? Die geen respect heeft voor mijn emoties?

Nee dus! Ik en mijn zoontje verdienen beter. Familie en vrienden lieten zien dat ik gewoon leuk ben zoals ik ben. Dat het er uiteindelijk niet toe doet wat mijn man van mij vindt! Ik moet gelukkig zijn met mijzelf en mijn lieve zoon. Ik voelde mij rijker dan ooit en dat hoewel er een enorme restschuld over zou kunnen blijven na de scheiding.

Ik kijk uit naar de toekomst. Naar een eigen plekje voor mij en mijn zoontje. Je merkt nu al dat de band tussen ons sterk is en dat zal zeer waarschijnlijk alleen maar sterker worden. Natuurlijk voel ik mij soms schuldig tegenover mijn zoontje. Ik had hem graag een mooi gezin gegeven waarin liefde centraal staat. Ik zou graag willen dat hij zich kan herinneren hoe papa en mama samen waren als stel. Want zo slecht was het nou ook weer niet! Maar helaas. Ik kan alleen verhalen vertellen, met respect over zijn vader praten en de ruimte geven om ook een band te hebben en houden met zijn vader. Ik hoop dat mijn man hetzelfde zal doen.

We zijn nu druk bezig met alles te regelen voor de scheiding. Nog vele hobbels te overwinnen, maar ik voel mij sterk. Door familie en vrienden, door mijzelf en door mijn lieve zoon.

Lees ook:
Emotionele rollercoaster
Einde van de scheiding in zicht
Alleenstaande moeders

About Nora

Jonge moeder van een Jesse (2009). Parttime leerkracht. Gescheiden (2011) na huwelijk van 3 jaar. Hou van lezen, koken en mijn grote verslaving: social media.

Check Also

Stromboli – Saskia Noort

Ondanks dat Saskia Noort de ene bestseller na de andere schrijft, heb ik alleen haar …